Bjarndýr í fyrra lífi - náttúrubarn í þessu

Það bendir margt til þess að ég hafi verið bjarndýr í fyrra lífi. Mér verður einstaklega lítið úr verki yfir háveturinn þegar birtunnar nýtur ekki. Ég sinni helstu verkum og skyldum, en frumkvæðið er ekki til staðar. Leggst í hýði, geri lítið og bíð eftir vorinu.

Nú fer að vora. Eins langt og það nær því strangt til tekið vorar ekki á Íslandi, a.m.k. ekki að ráði og því undir hverjum og einum komið „að vora“ sjálfur. Vorið kemur innan frá og út, ekki utan frá og inn. Ég áttaði mig á þessu fyrir tveimur til þremur árum og fyrir vikið voru vorin lengri og skemmtilegri, og svokallað sumar nýtur góðs af því líka.

Nú draga kannski einhverjir þá ályktun að ég sé með skammdegisþunglyndi. Svo því sé svarað þá átti það við áður fyrr og var ekki bara tengt skammdeginu, en eftir að ég fór að búa til mitt eigið vor þá skrifa ég ekki undir skammdegisþunglyndi. Líklegri útskýring er sú að ég er í æðislega góðum tengslum við náttúruna og það sé henni - náttúrunni altso - eðlilegt að fara sér hægar í skammdeginu. Ég er semsagt náttúrubarn.

Nú vorar - skv. ákvörðun - og ég finn að ég eykst að krafti og nennu á hverjum degi. Sem er gott.

Comments

[Halla]

Ég finn fyrir þessu líka. Það munar öllu þegar daginn tekur að lengja. Aukin orka og kraftur.

[Árný]

Stóri bangsinn minn :-)

[Ásdís]

Bíddu, varstu ekki trukkur í fyrra lífi? ;-)

[Sverrir]

Jú, 18 hjóla m.a.s. ;-)